Zakupy
Promocje
Kontakt

Skontaktuj się z nami

Jeśli chcesz zadać nam konkretne pytanie, prześlij swoją wiadomość za pośrednictwem tego formularza.

Kontakt z nami

Legal notice
NPORTAL.no - NIC Media & Technology LTD and Sjølyst Investors AS


Oddział w Norwegii:
Karenslyst Alle 4,
0278 Oslo
Postboks 358,
0213 Oslo
Norway

Oddział w W. Brytanii:
71-75 Shelton Street,
Covent Garden,
London,WC2H 9JQ


+47 450 904 66

Kontakt mailowy:
reporter@nportal.no


Register Office Identification Number: 10071320
Legally represented by the Director General Lukasz Jakubow Kedzierski
This legal notice extends to the social media profiles of NPORTAL.no

Nportal 1200x150  1

Tagi: Norwegia , rodzina , Polonia , polacy za granicą , dzieci , ojcowie

My, Dzieci Bez Ojców
Justyna kotowiecka nortal.no

JUSTYNA KOTOWIECKA - Bergen | Norwegia

Opublikowano: 2015-01-19 21:10:57 +0100

Big big nportal.no kids  norway nportal.no
(Foto: Mitchel Jones/POLMEDIA)

My, dzieci bez ojców, nie różnimy się niczym od naszych rówieśników. Śmiemy nawet twierdzić, że mamy często więcej niż oni. Największy telewizor, gry wideo i najnowszy model telefonu. Kieszonkowe często wyższe i wczasy zawsze za granicą. Posiadamy wszystko, o czym mógłby marzyć przeciętny nastolatek.  


My, dzieci bez ojców, nie jesteśmy sierotami. O nie! Nasi ojcowie mieszkają w Anglii, Norwegii, Niemczech czy Irlandii. Widzimy ich kilka razy w roku. Jest wtedy cudownie. Tyle się dzieje jak zjadą do domu i mama się częściej uśmiecha. To szybko mija. Niestety. Potem jest tylko rozmowa przez telefon, ale to już nie to samo. Po jakimś czasie to nam się już nie chce gadać. Co mu powiemy, że wszystko dobrze?

My, dzieci bez ojców, mamy bardzo silne matki. Wszystko robią same. Sprzątają, gotują, opiekują się nami i chodzą do pracy. Wiadomo, bez wyrzeczeń nie da się żyć. A mamy finansową wolność, co często powtarza dumny tata. Słowo „wolność”, my dzieci XXI wieku rozumiemy na swój sposób. Dla nas to „mieć”, a mamy wiele. Jedynie czasami przydałby się tata w pobliżu, ale on nie jest wolnym człowiekiem. Jest niewolnikiem systemu – tak dla odmiany twierdzi mama. Często to powtarza i trochę nas wprowadza w błąd. Wszak mamy demokrację, a w szkole nam mówią, że kto ma głowę na karku odnajdzie się w niej. Czy nasi rodzice nie mają?

My, dzieci bez ojców, rośniemy w siłę! Jest nas już 20% - co potwierdzają najnowsze badania – Dziecko, rodzina i szkoła wobec migracji rodzicielskich – przeprowadzone w maju i czerwcu 2014 roku. Zebrano ankiety w 100 szkołach, w sumie cztery tysiące. Badanie nie uwzględniło dzieci migrujących wraz z rodzicami i dzieci nie realizujących obowiązku szkolnego. To oznacza, że co piąte dziecko nie ma jednego z rodziców. Oczywiście mamy rzadziej nas zostawiają. Wiedzą, że tata musiałby cały sztab babć i dziadków zatrudnić do pomocy przy nas. Tak! Jesteśmy bardzo czasochłonni i wymagający. Mama potrafi robić za dwoje.

My, dzieci bez ojców, często jesteśmy zazdrośni. O co? Nie, nie o rzeczy, ale o tatę. Brakuje go nam w życiu na co dzień. Na boisku. Przy obiedzie. Matematyce. Często uciekamy w cyberprzestrzeń. Zaniedbujemy naukę i rezygnujemy z zajęć dodatkowych. Zresztą mama nie ma czasu nas wozić w tę i z powrotem, powinna być zadowolona.

My, dzieci bez ojców, nie mamy męskich wzorców. Co poniektórzy mają dziadka, ale to nie to samo. Głównie musimy się borykać z niską samooceną, brakiem motywacji. Jesteśmy niecierpliwi i impulsywni. Niezdolni do rezygnacji z bieżących nagród.

My, dzieci bez ojców, ponosimy konsekwencje nieobecności rodziców dla naszego psychospołecznego rozwoju. Jest on znacznie zachwiany. Mamy nierealistyczne wyobrażenia na temat roli kobiety i mężczyzny. A może jednak nie? Od zawsze przecież mama zajmowała się domem, a tata pracą. Co w tym dziwnego, że wujek przychodzi do nas często pomagać rąbać drzewo, przecież taty nie ma, a ktoś to musi zrobić. Poza tym wszędzie jest tak, że rolą głowy domu jest na niego zarobić. Często zarzuca nam się cynizm. Niesłusznie. A jeśli już, to dlatego, że w tym momencie nic mądrzejszego nam nie przychodzi do głowy.

My, dzieci bez ojców, często jesteśmy zaradniejsi życiowo. To nam rekompensuje inne braki jak na przykład brak szczerości i problemy w wyrażaniu siebie. Zresztą nikt nam nie powie, że rówieśnicy z pełnych rodzin wiedzą dokładnie jak okazywać uczucia i emocje.

My, dzieci bez ojców, przeszliśmy kilka faz w swoim życiu. Teraz już nie ma o czym mówić. To przeszłość. Jesteśmy pogodzeni z zaistniałą sytuacją, staramy się zaakceptować to, co mamy. Owszem, na początku nie było łatwo. Wcale nie chcieliśmy się z tym pogodzić. Jedni z nas reagowali wycofaniem, inni zaś niegrzecznym zachowaniem. Nic to nie pomogło. Tata pojechał... Mieszka za granicą już kilka lat. Nie pomogła złość ani na rodziców, ani na nauczycieli, a już największym błędem było wyżywanie się na rówieśnikach. Teraz to wiemy. Nasze podchody i próby przypodobania się rodzicom, aby zmienili zdanie też spaliły na panewce. W końcu nadszedł czas, kiedy dopadła nas wielka depresja. Ile można się starać, protestować i kombinować? Czy czuliśmy się osamotnieni i apatyczni? Tak. Byliśmy przygnębieni, ale w końcu taka nasza karma. Zresztą nie ma co narzekać. Niedługo ferie. Tata zjedzie do Polski i przywiezie ze sobą nowego laptopa. Kupił sobie, ale mówi, że się zamieni na tego, co w domu, no i musi odpocząć, więc jedziemy do Egiptu.

My, dzieci bez ojców, wyrośniemy już niedługo. Co z nami będzie? Czy założymy rodzinę? Czy będziemy przy niej, czy jak nasi ojcowie zostawimy ją w poszukiwaniu... Tak naprawdę czego?

Justyna Kotowiecka | POLMEDIA (justyna@nportal.no)

Copyright © 2015 N PRESS | POLMEDIA. Wszelkie prawa zastrzeżone / All rights reserved

Komentarze

Aby móc dodawać komentarze musisz się zalogować

Odśwież komentarze
×